Wijkveiligheid

Bij het aanwijzen van woningen, panden en/of locaties voor de huisvesting van bijzondere doelgroepen is de (historie van de) wijkveiligheid een belangrijke factor.

In een onveilige wijk zal sneller argwaan of verzet ontstaan tegen het huisvesten van bijzondere doelgroepen als deze geassocieerd worden met overlast. Soms blijft dat verzet niettemin uit, bijvoorbeeld als de toestand in de buurt erg slecht is en er weinig cohesie (meer) is onder de bewoners. Te weinig cohesie om een gezamenlijke protestactie te ontketenen. Het uitblijven van actie is dan geen teken van instemming, maar van apathie en fatalisme. Vanuit de optiek van leefbaarheid is dit een ongewenste toestand. En eerlijk gezegd voor de te huisvesten zorgcliënten (meestal) evenmin aantrekkelijk. Met flankerende maatregelen die onveiligheidsgevoelens kunnen verminderen valt hier veel aan goodwill te winnen.

Maar ook in veilige wijken kan protest ontstaan tegen het huisvesten van bijzondere doelgroepen. Statistisch komt (nog steeds) naar voren dat de witte (en beter gesitueerde) wijken in Rotterdam de meest veilige zijn (correlatie 0,72). Hier is vaak meer sociale cohesie en zijn mensen zich goed bewust van hun eigen belang en niet te beroerd om verzet aan te tekenen.  En als gezamenlijke actie ontbreekt, kunnen individuele bewoners - die doorgaans beter op de hoogte zijn van de mogelijkheden - nog aardig dwars zitten met juridische procedures. Een dan vaak gehoorde kreet is "onze huizen zullen in waarde dalen". Vroegtijdige communicatie, open overleg en goede voorlichting (excursie naar voorzieningen elders) kan hier veel weerstand voorkomen.

De gemeentelijke Directie Veiligheid stelt de wijkveiligheidsindex samen. Tabellen per deelgemeente met de ontwikkeling in wijkveiligheid per CBS-buurt over de jaren 2001 - 2005 zijn hier in te zien, volgens de indeling:

Veilige wijk

Aandachtswijk

Bedreigde wijk

Probleemwijk

Onveilige wijk

 

 

Een PDF-document met alle tabellen treft u hier.